دشوارترین باور

                         پذیرش باطل بودن چیزی است که

به گمان حق

                        هستی خویش را به پای آن ریخته ایم ...

 

بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد ؟

 

 

   

تنگ غروب بود که ناگاه

در بطن یک لحظه ی سترون خوف انگیز

یک نطفه بست شوم

خورشید به خون نشست

خورشید زاد و رفت

در دل تاریکی و سکون

نوزاد زاده شد خونین

نوزاد چشم باز کرد

با یک نگاه دروازه ی سکوت را ،در مقابل او باز کرد

او جیغ زد و جیغش ترانه ها را در تار عنکبوت سکوت پیچید

گل خنده اش خشکید

نوزاد برخاست

مادر افتاد

او آن غریب حادثه بود

ای قطره های شور پیاپی!

از اوج التهاب،

در چهره ی پر شکن سرد حوض آب

تصویر یک ستاره ی نو تاب را کز آسمان شب بر من خواهد شاید بتابد،

با تنهاتان سنگین _

این گونه وحشیانه در هم نکوبید

در هم نکوبیدش.

او یک ستاره است از دور دست ها

نه،شاید او تصویر مبهمی از یک ستاره است

در هم نکوبیدش

او تاب ریزش قطره ها را ندارد،شاید

گرچه ز مروارید،

گرچه ز سیماب

گرچه ز ابرها و ز پرها او

آن سپید پر

دید،دیدی آخر با چه شتاب پنجره اش را سیاه بست؟

که باز بود به روی ستاره ها،

با چه شتاب بست؟

و کیف دستی را پر کرد

از روزهای نیامده

شب های نطفه نبسته

در بستر شبانه ساعتها

که عقیم میزادند

وکه عقیم می مردند.

و فقط به همراه یدک می کشیدید

او را که نخوانده آمده بود.

او را که نخوانده به درون میبرد

او

آن غریب حادثه را در کیف دستی اش بنهاد.

و سایه های مضطربش را از روی دیوارها پاک کرد

و چراغ چشمش را خاموش کرد.

رفت با شتاب به سوی در

در بسته بود لیکن،

عزم سفر

 از تنگنای بستر مدخل ،

رفته بود

بذر تنش میان کبودی تنگنای

آرام خفته بود،

آن گاه از میان دو چشمش ولی سیاه

لرزان ستاره ای رویید

ناگه حباب سینه او،

کوچک شد و بزرگ شد

نفس میکشید

و دست هایش قدمی کشید

برگ میداد

شکوفه می داد

ناگه غنچه ای با زبانه هایی از آتش

روی ستاره اش بشکفت

و از فراز قله اش

زبانه زد خورشید

 

 

 

تقد یم  به کسی خیلی خیلی دوستش دا ر م

 

 

 

 

هر کس عشق را تعریف کندآنرا نشناخته

کسی که از جام آن جرعه ای نچشیده آنرا نشناخته

و کسی که گوید من از آن جام سیراب شدم آن را نشناخته

                که عشق

                             شرابی است که کسی را سیراب نکند

اون وقتي كه فكر ميكني هيچ كسي نيست حرف دلتو بفهمه

 

كسي هست كه براي ديدنت روزشماري كنه

 

اي ستاره بي تو من تاريكم

بي تو من به انتها نزديكم

 

ای کاش در چشمهایت تردید را ندیده بودم یا از همان اول از عشق ترسیده بودم

 

ای کاش آن شب که رفتم از آسمان گل بچینم جای گل برات پروانگی چیده بودم

 

گل را به دست تو دادم حتی نگاهم نکردی آن شب نمی دانم اما تا صبح لرزیده بودم

 

آن شب تو با خود نگفتی که به سر من چه آمد نگفتی ز دست تومن رنجیده بودم

 

انگاربی پرده بودی دیوانه ات گشتم من، تو عاشق نبودی و دیر فهمیده بودم

 

از کوچه که می گذشتم حتی نگاهم نکردی چشمت پی دیگری بود این رو نفهمیده بودم

 

من امشب، هفت شهر آرزوهايم چراغان است!
زمين و آسمانم نور باران است!
کبوتر‌های رنگين بال خواهش‌ها
بهشت پر گل انديشه‌ام را زير پر دارند
صفای معبد هستی تماشائی است:
ز هر سو، نوشخند اختران در چلچراغ ماه می‌ريزد
جهان در خواب
تنها من، در اين معبد، در اين محراب:

دلم می‌خواست: بند از پای جانم باز می‌کردند
که من، تا روی بام ابر‌ها، پرواز می‌کردم،
از آنجا، با کمند کهکشان، تا آستان عرش می‌رفتم
در آن درگاه، درد خويش را فرياد می‌کردم!
که کاخ صد ستون کبريا لرزد!

مگر يک شب، از اين شب‌های بی‌فرجام،
ز يک فرياد بی‌هنگام
ـ به روی پرنيان آسمان‌ها ـ خواب در چشم خدا لرزد!

دلم می‌خواست: دنيا رنگ ديگر بود
خدا، با بنده‌هايش مهربان‌تر بود
از اين بی‌چاره مردم ياد می‌فرمود!

دلم می‌خواست زنجيری گران،
                                        از بارگاه خويش می‌آويخت
که مظلومان، خدا را پای آن زنجير
ز درد خويشتن آگاه می‌کردند.

چه شيرين است: وقتی بی‌گناهی داد خود را
                                           از خدای خويش می‌گيرد.

چه شيرين است، اما من،
دلم می‌خواست اهل زور و زر، ناگاه!
ز هر سو راه مردم را نمی‌بستند
                                        و زنجير خدا را برنمی‌چيدند!

 

              

عشق یعنی سوختن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

من که می دانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم و شادیم

مرگ ویرانگر چه بیرحم و شتابان میرسد

پس چرا عاشق نباشم پس چرا عاشق نباشم

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که میدانم اجل ناخوانده و بیدادگر

سر زده می آید و راه فراری نیست نیست

پس چرا عاشق نباشم پس چرا عاشق نباشم